புதன், 17 செப்டம்பர், 2014



விடியல்

முகம் தொலைந்த ஓர்
இரவு நேரத்தில்
அவன் கனவுகள்
வான்கோவின்  வர்ணச் சிதறல்களாகி
துரத்தின .
தூரத்தில் ஒலிக்கும்
சங்கீத ஸ்வரங்கள்
மூடிய காதுகளை நிரப்பின .
திறந்திருந்த சாளரங்கள்
மறுகரைக் காற்றால்
அடித்து மூடப் பட்டன .
பின்னமான சிலையின்
இதயச் சிதறல்கள்
துவாரங்களில் பதிந்து மறைந்தன .
துரத்தி வாட்டும் ஊதற் காற்றின்
நடுவே
தொலைந்த முகத்தை
தேடி ஓடிய
தூரம் தேய்வதுற்குள்
இருளை விழுங்கிய
எதுவோ ஒன்று .


[ புதுப்புனல் ஏப்ரல் 2014 ல் வெளியான கவிதை ].

நன்றி : புதுப்புனல் .


கருத்துகள் இல்லை:

கருத்துரையிடுக